Kostaryka: ostatni przystanek

Prom płynie około 1.5 godziny. Docieramy do miejscowości San Jorge, a stamtąd łapiemy taxi colectivo (dzielone z obcymi ludźmi) do pobliskiego Rivas, skąd odjeżdżają busy do granicy. Oczywiście po zejściu z promu od razu są 3 opcje taksówek, możliwość zakupu wody i bananów. Pełne osaczenie. Niemniej decydujemy, że przejdziemy około 100 metrów. Tym sposobem oszczędzamy 1 USD na osobę. Czyli kurs kosztuje 30 (około 3.5 zł) Cordob zamiast 70 na głowę.

Dojeżdżamy do dworca. Już wcześniej robiliśmy

kurs w drugą stronę, więc wiedzieliśmy jak to działa. Dodatkowo w kilku miejscach wyczytaliśmy, że Rivas to swego rodzaju ewenement, nawet jak na Amerykę Środkową.

– Za ile kolejny autobus?

– Był 15 minut temu, kolejny za 2 godziny. Ale mamy taksówkę za 10 USD od osoby.

Pfff, klasyk. Nie tylko tutaj spotkaliśmy się z klasycznym zdzieraniem z „bladych twarzy”. Oczywiście w Rivas nic już nie jeździ, tam gdzie chcecie się dostać wszystko już pojechało, albo wiecie co. W sumie to ostatnio zmienili kursowanie i autobus jest tylko o 3:30 rano. Jasne. Znamy te numery.

Tym razem łapiemy busa do Peñas Blancas na granicę. Wsiadamy do naszego ulubionego chickena i mamy około 40 minut do pokonania. Był bym zapomniał. Wszyscy taksówkarze wspominają jak ta granica jest daleko i że autobusem to z 3 dni się jedzie. Rzeczywiście w Nikaragui dostęp do internetu ma zaledwie 11% społeczeństwa. Widocznie nie wiedzą, że w każdym smartfonie jest Google Maps i/lub Maps.me (polecam, świetnie się sprawdza offline!). Zresztą smartfon też się tutaj wydaje rarytasem. Popularnością wciąż się cieszą stare, dobre telefony z klawiszami.

Chicken Bus: rozsiedliśmy się wygodnie koło lokalsów. W zwyczaju mam, znając już kilka zdań po hiszpańsku, o pytanie współpasażerów o rzeczywistą cenę podróży, tak żeby nie zostać skasowanym podwójnie. Patrzę na pana w zielonej, trochę zniszczonej koszulce. Pan na mnie. Normalnie już mam odpowiedź i wymianę uśmiechów za sobą. Tym razem jest inaczej. Pan dalej patrzy i coś mówi. Bardzo nie wyraźnie. „No entiendo, otra vez.” – dodaję. Na to Pan z niezbyt przyjazną miną i przeszywającym spojrzeniem. 40, może 50 cordobas. Okej. Zawsze jakieś info. Po chwili dodaje. I 20 cordobas dla mnie. Że co?! Niby za co? W zasadzie bo tak, bo możesz siedzieć koło mnie. Oczywiście tak nie powiedział, coś poseplenił po hiszpańsku. Tutaj pana skwitowałem niezbyt uprzejmym uśmiechem i jak tylko nadarzyła się okazja to zmieniłem miejsce. Nie ukrywam, że tętno trochę podskoczyło. Nigdy nie wiesz, co taki typ ma pod kopułką i jakie zamiary skrywa, szczególnie że sytuaowanie społeczeństwa nie jest na najwyższym poziomie.

Przejazd kosztował 30 cordob. Pan nie dostał swoich 20 i nic się nie stało. Dojeżdżamy do granicy, a tu… O Panie. Prawdziwa Niakragua. Zanim wysiedliśmy z ciężkimi plecakami dookoła nas już stali i krzyczeli: sprzedawcy wody i orzeszków (dwie różne osoby), facet z kartami sim, 4 typów w koszulkach z flagą Kostaryki, oferując przejazdy od granicy i na deser 2 taksówkarzy, którzy dowiozą nas na drugą stronę granicy. Co prawda trzeba przejść z kilometr, jednak nie jest to jakaś wyprawa życia. Na granicy klasyczny burdel. Sklepiki i punkty gastronomiczne (a raczej takie budy). Kupując wodę Pan mało co nie dorzucił mi pawia w zestawie, taki był upojony alkoholowym szczęściem.